Brullen

Your pride
Why should your pride be so restricted?
Restricted to a mere fraction of this earth.
This earth from which we have all evolved.
This earth where all of it's people are downtrodden.
Downtrodden by all those who
stand to prosper from exploitation.
Downtrodden by those whose slime infests your weak minds.
--Your weak minds. (repeat a lot)

@

De Cultureel Erfgoed Browser van DOK Delft

Multitouch Microsoft Surface: Cultural Heritage Browser from Jaap van de Geer on Vimeo.

Omdat we in de ZB ook werken aan de ontwikkeling van toepassingen voor Microsoft Surface vind ik het natuurlijk prachtig om te zien wat er in Delft zoal ontwikkeld wordt. Jaap van de Geer en Koen Rotteveel tonen ons de Cultureel Erfgoed Browser.

Fraai!

@

Attendering: Gerard Bierens

Op het stokpaard: over copyright en online zichtbaarheid

Hoe zou het toch komen dat bijna ieder mens wel een of meer stokpaardjes heeft? Wikipedia beschrijft de spreekwoordelijke variant als:

"Als iemand op zijn stokpaardje zit, wordt bedoeld dat de persoon in kwestie over haar of zijn favoriete onderwerp spreekt, en wel op zo een manier, dat dit gespreksonderwerp altijd weer terugkomt."

Als het gaat om informatie kun je stellen dat ik graag de volgende stokpaardjes berijd:

• online zichtbaarheid en vindbaarheid van informatie
• vrijheid van informatie en copyright vs creative commons

Zo kan het dus gebeuren dat ik op zaterdagochtend net uit mijn nest ben en me bij de eerste bakjes koffie een slag in de rondte lees over deze onderwerpen.

• Op de site van InformatieProfessional lees ik dat het Nationaal Archief het experiment met foto's op Flickr positief evalueert. Dat doet me deugd.
• Op de site van Creative Commons lees ik dat het project Wiki Loves Art/NL heeft geresulteerd in 5500 foto's uit 40 verschillende musea. Dat is ook goed nieuws.
• Op Twitter verbaasde ik me, samen met Schrijverdezes, over een bizarre actie van Amazon. Zij blijken boeken die klanten hebben gedownload op hun Kindle te kunnen verwijderen. En doen dat dus ook gewoon.
  
  Denkend aan al het gezeur over copyright rondom Google Boeken en Google Nieuws vraag ik me vervolgens af hoe het komt dat uitgevers van bijvoorbeeld kranten wel zeveren over Google maar niet over bibliotheken:
  
  
• Ik kom via Google terecht bij een oude post van mezelf
• Ik leer van een verhaal over de geschiedenis van copyright dat de Amerikaanse ooit wilde dat iedereen toegang zouden moeten kunnen hebben tot krantenarchieven (waarom geldt dat dan niet voor online toegang?)
• Ik vind een interessant (en tien jaar oud) verslag van Dymphie en Ronald, over copyright op digitale bronnen in bibliotheken.
• Ik herlees de bijdrage Stelen mag niet, op DNR, nog eens, en weet weer waarom ik de oude wereld van copyright vaak zo zuur vind.
• Ik scan een paar onderdelen van de auteurswet bij Hein Pragt...
• En lees een boeiend betoog van Dick Ahles op Publishing 4.0: Internet is de grootste bibliotheek van de wereld!

Dat is weer even genoeg informatie over deze materie. Als voorstander van een bepaald idee ben je geneigd te focussen op bronnen die dat idee ondersteunen. Zo ook nu. Toch begrijp ik de argumenten van de beschermers van copyright ook heel goed. Ik vind zelfs dat iedereen het recht heeft de poorten naar zijn of haar informatie op slot te gooien.

Ik vind het alleen niet zo slim. In een informatie-universum dat richting 1800 Exabytes gaat maak je die informatie dan immers alleen maar minder goed zichtbaar en vindbaar.

@

Gallica, de digitale bibliotheek van Frankrijk

Toen we onlangs in Parijs waren bezochten we na een lange en warme dag slenteren 'nog even' de Nationale Bibliotheek van Frankrijk, die maar een metrostation van ons hotel was verwijderd. Dat bezoek viel een beetje tegen. De studiezalen en kantine waren gesloten. Dat kwam de sfeer in het -voor ons gevoel- groteske en kille gebouw niet ten goede.

Toen een receptioniste ons vertelde dat slechts een van de vier torens voor het publiek toegankelijk was vroegen we ons af wat al dat personeel in de andere drie torens dan de hele dag deed. Dat personeel werkt onder meer aan Gallica, leerde ik vanavond.

Van Gallica had ik wel eens gehoord maar ik had deze Franse digitale bibliotheek nog nooit bezocht. Tot een uurtje geleden, toen ik er een bericht over las op ResourceShelf. Toen ik las dat de databases ruim 688.000 documenten bevatten, waarvan 256.000 in full-textformaat, besloot ik er een kijkje te gaan nemen. Zulke bronnen kunnen altijd rekenen op mijn belangstelling.

Echter: het bezoek aan de digitale bibliotheek had wel iets weg van het bezoek aan de fysieke, ik vergaapte me aan de omvang van het geheel maar diezelfde omvang joeg me ook weer weg. Met de zoekfunctie vond ik niet snel genoeg waar ik naar zocht (Sartre, Rimbaud) en binnen de uitgelichte collecties was ik ook al snel de weg kwijt.

Ik heb me geregistreerd voor de site, en een paar documenten gedownload (Les Fleurs du Mal in platte tekst, bijvoorbeeld) maar daar heb ik het bij gelaten.

Een rijke bron als deze verdient zeker nog een keer een herkansing maar op dit moment krijgt 'ie van mij het nadeel van de twijfel.

Misschien moet ik me er tijdens mijn stage maar eens iets beter in gaan verdiepen :-)

@

Life Inc.: How the World Became a Corporation and How to Take It Back

Zojuist gekocht bij Bol.com: Life Inc.: How the World Became a Corporation and How to Take It Back, van Douglas Rushkoff.

Waarom?

1. Omdat eerdere boeken van Rushkoff (Playing the future, Cyberia en Media Virus!) mij ook goed bevielen.
2. Omdat de website en de trailer tot mijn verbeelding spreken
3. Omdat mijn begrip van onze economie zich beperkt tot de dingen die samenhangen met mijn eigen inkomsten en uitgaven

Ik kom ongetwijfeld nog terug op deze aankoop.

@

Google aan uitgevers: 2 regels code

Toen ik er over las bij @mjk begreep ik niet meteen wat de uitgevers van kranten nu precies willen van Google maar na het lezen van verschillende andere bijdragen, zoals deze van Raymond, viel het kwartje eindelijk:

Onderdeel hiervan is de ontwikkeling van een nieuw protocol, ACAP, dat feitelijk een (veel) uitgebreidere versie is van de bekende robots.txt en waarmee instructies gegeven kunnen worden aan de crawlers van zoekmachines als het gaat om wat er geindexeerd kan/mag worden van een site.

Nu hebben de uitgevers het verlangen uitgesproken om dit wettelijk vast te gaan leggen zodat zoekmachines (Google wordt natuurlijk met name genoemd) zich moeten conformeren aan dit protocol. Het maakt het voor uitgevers mogelijk om bijv. de duur van de indexering te beperken zodat nieuws(artikelen) slechts korte periode beschikbaar zijn in de indexen van Google. Natuurlijk met als doel dat na die periode het artikel nog steeds wel, waarschijnlijk niet zonder creditcard, via de originele nieuwssite verkrijgbaar is.

Fail. De uitgevers janken dat Google de grote zondebok is maar willen ondertussen wel profiteren van de kracht en de populariteit van de zoektechnologie van het bedrijf.

Op 15 juli reageerde Google op het Google Public Policy Blog:

For more than a decade, search engines have routinely checked for permissions before fetching pages from a web site. Millions of webmasters around the world, including news publishers, use a technical standard known as the Robots Exclusion Protocol (REP) to tell search engines whether or not their sites, or even just a particular web page, can be crawled. Webmasters who do not wish their sites to be indexed can and do use the following two lines to deny permission:

User-agent: *
Disallow: /

If a webmaster wants to stop us from crawling a specific page, he or she can do so by adding another code to the page. In short, if you don't want to show up in Google search results, it doesn't require more than one or two lines of code.

Zo simpel is het, uitgevers. Twee regels code.

Maar neen, daar waagt geen uitgever zich aan. De in paniek verkerende parasitoïden blijven roepen dat Google de parasiet is en daarom verplicht is nieuwe protocollen te aanvaarden.

Het is de omgekeerde wereld, als je het mij vraagt. Waarom niet proberen een verdienmodel te verzinnen dat gebaseerd is op symbiose?

Eenvoudig is dat niet...

...maar wel zo eerlijk.

@

Foto